مسافر

"مرا سفر به كجا مي برد؟ 
 كجا نشان قدم٬ ناتمام خواهد ماند
 و بند كفش به انگشت هاي نرم فراغت
گشوده خواهد شد؟"

(سهراب سپهری)

آن روزهای خوب

اومدم امروز خودم بنویسم اما چه کنم که فروغ همه حرفهام رو زده.. نمیخوام اینجا شعر بارون بشه اما ...

"آن روزها رفتند
آن روزهاي خوب
آن روزهاي سالم  سرشار
آن آسمان هاي پر از پولك
آن شاخساران پر از گيلاس
آن خانه هاي تكيه داده در حفاظ سبز پيچكها به يكديگر
آن بام هاي باد بادكهاي بازيگوش
آن كوچه هاي گيج از عطر اقاقي ها
آن روزها رفتند
...."

---

در زندگی زخمهایی است که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می خورد و میتراشد .این درد ها را نمی شود بکسی اظهار کرد.."

سکوت

 

بندرترکمن- جزیره آشوراده

با هم و تنها

 

نیایش

 

نور را پيموديم دشت طلا را درنوشتيم
افسانه را چيديم و پلاسيده فكنديم
 كنار شن زار آفتابي سايه بار ما را نواخت
 درنگي كرديم
بر لب رود پهناور رمز روياها را سر بريديم
ابري رسيد و ما ديده فرو بستيم
ظلمت شكافت زهره را ديديم و به ستيغ برآمديم
آذرخشي فرود آمد و ما را در نيايش فرو ديد
 لرزان گريستيم خندان گريستيم
رگباري فرو كوفت : از در همدلي بوديم
 سياهي رفت سر به آبي آسمان سوديم در خور آسمان ها شديم
سايه را به دره رها كرديم لبخند را به فراخناي تهي فشانديم
سكوت ما به هم پيوست وما ما شديم
 تنهايي ما تا دشت طلا دامن كشيد
 آفتاب از چهره ما ترسيد
 دريافتيم و خنده زديم
 نهفتيم و سوختيم
 هر چه بهم تر تنهاتر
از ستيغ جداشديم
 من به خاك آمدم و بنده شدم
تو بالا رفتي و خدا شدي

(سهراب سپهری)

نمایشگاه کتاب

پنجشنبه این هفته نه هفته قبلش به همراه یارهای همیشگی شهرکتاب و نمایشگاه کتاب مهرناز و مورچه یه سری به نمایشگاه زدیم.

بانوی اردیبهشت!

الان که خوابی.. داری خواب چی میبینی؟ بعدش هم گریه میکنی. طفلکی کوچولو نترس. یاد میگیری چطوری اینجا زندگی کنی. اگه یاد نگیری که کلاهت پس معرکه است!

راستی بانوی اردیبهشت کوچولو! تو چرا  به خاله ات نرفتی خوشگل بشی؟ ... تولدت مبارک

زخمی

 

 

مقصود تویی...!

کعبه آن سنگ نشانی است که ره گم نشود 

این نوشته به شدت شخصی است. اگر دوست داشتی بخونیش بقیه اش توی ادامه مطلب.

Soledad

If only you could see the tears in the world you left behind
If only you could heal my heart just one more time
Even when I close my eyes
There's an image of your face
And once again I come to realize
You're a loss I can't replace

Soledad
It's a keeping for the lonely
Since the day that you were gone
Why did you leave me
Soledad
In my heart you were the only
And your memory lives on
Why did you leave me
....Soledad

این هم رنگیش

ساحل

برو مرغک دریایی من..
دورها ساحلی است.
مردمان را خبر ده که غریقی آن سوتر دست و پا میزند...
برو ساحل ناپیدا را پیدا کن
زودتر از آنکه پیکر بی جانم سوار بر موج بر ساحل نشیند.